Van 19 t/m 22 juni

Door Pieter Migo
Na maanden van serieuze voorbereiding en ook aftellen was het dan eindelijk zover. HBT 2008 kon beginnen. Geen mens wist wat het precies was en toch waren er genoeg namelijk 29 TCN-ers enthousiast gevonden om de onbekende uitdaging tegemoet te biken.
Om te kunnen HBT'en moest er in ieder geval flink getraind zijn en verlof van huis zijn aangevraagd voor drie hele dagen HBT plezier. Alle tekenen wezen op veel aanstaande spierpijn, honger en dorst, pijn voor mens en materiaal, een wonder dat we met zo velen waren. Op donderdag hebben we ieder uur afgeteld totdat we om 18.00 uur paraat stonden met 1 fiets, wat eigen gewicht en een tas van 15 kg en meer. Vrouwen en kinderen werden uitgezwaaid en lekke banden op de valreep gewisseld. We reden bepakt en bezakt naar de Duitse Eifel. Op de Duitse Autobahn werden we volgens goed gebruik verwelkomt met stortregens. Als er veel valt is het ook snel op, het hele weekend hebben we daarna nog slechts enkele druppels gezien. We kwamen uiteindelijk aan in Gerolstein in jeugdherberg Gerolstein.

Het leek ons bikers een goed idee om de organisatie vast goed te stemmen.
Oorkondes voor de organisatie deed wonderen, bier deed de rest. Alles wat nog niet gezegd was zei Joop vervolgens in een mooie toespraak tot de groep. Een gedegen uitleg van HBT volgde, en met drie duidelijke googlemaps werd ons duidelijk dat we maar beter konden gaan slapen want de volgende dagen zouden heftig worden. HBT, Hals und Beinbruch Tour, we hoeven geen Duits te kennen om te begrijpen wat dat betekent, Freddie begreep het al veel eerder, ervaring telt. We droomden van een heerlijk ontbijt met ei en spek, verse geperste sinaasappels en een korte massage vooraf. Zoals veel dromen kwam ook deze deels uit. Uitstel van vertrek door lang en veel te blijven eten was niet mogelijk, al snel togen we dan ook opgewonden naar onze fiets om de voorbereidingen voor een helse tocht van 1500 hoogtemeters te treffen. Even een oerdegelijke warming-up, waaraan de aan ons toegevoegde olijke Duitse gids Wolfgang wijselijk maar niet meedeed, hij was al opgewarmd immers.

Aan alles was gedacht, de gids zou voorop fietsen, we hadden Bikers die in het midden wilden fietsen, dolle Dries achteraan. Hij zou vervolgens ieder weer oplappen die gewond zou blijven liggen. Als het niet snel genoeg ging kon Dries de groep tot stilstand brengen door te blazen op zijn fluitje. De start was een flinke klim, Amadeus ging er als een speer vandoor, immer gerade aus, toch sloegen kort daarna de achterblijvers zomaar af. Dat mocht niet meer gebeuren. We spraken daarna af dat de voorste rijder bij een afslag zou blijven staan zodat de groep op het rechte pad bleef. Dat zou zo doorgaan tot iedere Biker bij een afslag stond, en Dries ieder weer afloste. Die eerste dag maakten we 1500 hoogtemeters en zo'n 75 normale kilometers. Drinken, eten en fietsen tot het snot voor de ogen weer verdampt, dat was het motto en dat is gelukt. Halverwege iedere tocht had Rinus op een mooie locatie een partytent opgebouwd die werkelijk tot aan de nok toe was opgevuld met heerlijk belegde broodjes, drank en allerlei soorten fruit tot druiven aan toe. Het geheel werd afgemaakt met een toetje en een korte eigen massage van de gevoelige (geworden) delen. Een werkelijk zeer vriendelijk gemütliche en hardwerkende Duitse familie heette op vrijdagavond ons welkom in hotel Eifelperle in Laufeld. De fietsen onder het slijk konden worden neergezet langs de gehele mooi aangelegde tuin. In het zonnetje in gezelschap van reeds ontkroonde kratten konden we ons voorbereiden op het avondeten. Onze gastvrouw stond erop om ieder van ons privé en persoonlijk de kamers te tonen. Een spoor van slijk, smurrie, zweet en andere luchten achterlatend togen we opgewonden door het gehele hotel, op weg naar kamer en een verkwikkende douche of bad. Het avondeten was werkelijk super. Zoals goede Hollanders betaamd schepten we oneindig vaak en veel op. We aten alsof we een hele dag hadden gefietst zonder frühstück. De avond werd afgesloten, ook hier im Keller, waar we in een gemütliche sfeer genoten van schnaps, elkaar en etcetera.

Het ontbijt was verbluffend, zelfs datgene dat niet op was werd door de gastvrouw netjes in een plastic tute gedaan en meegegeven. Met de wonderschone Tochter werd vervolgens de gehele groep voor het hotel op een mooie prent gezet. De tocht op zaterdag was werkelijk schitterend. Smalle paadjes, afgronden en stijle klimmen met af en toe een beekje om je met fiets doorheen te wagen of alsnog te waden. Speciale aandacht was er voor het “Trialpark”, hier stond Michael, een tweede Duitse gids ons lachend op te wachten. Enkelen hebben hier laten zien hoe je loodrechte heuveltjes afdaalt en andere stunts op de bahn verricht. In de laatste meters liet Wim ons nog zien hoe je vrij eenvoudig een spectaculaire val maakt en wat ribben kneust, de eerste echte HBT actie. Het was wel zaak om voort te maken want stipt om 18:00 uur zou er eten zijn in jeugdherberg in Daun. Voor die fietsers die de last van de avond tevoren nog bij zich droegen was ook wat gelegenheid om dat te lossen in de vrije natuur. De groep zou een korte ronde rijden rond het meer en daarvoor de gelegenheid geven. De ronde was inderdaad te kort voor Peer die nog uitdagend op het pad stond. Behalve dat, zijn we uitgebreid naar een uitkijktoren gefietst alwaar we de toren hebben bekeken in plaats van het uitzicht. Daarna snel door want de bonte avond kwam al snel nader. Maarten vond het nodig dat letterlijk te nemen, en was even later al bont, en ook blauw gehavend.
Die avond waren we allemaal in het oranje gekleed, zelfs onze Duitse gidsen waren oranje gekleurd. Gelukkig heeft er toen toch nog een Nederlander gewonnen die avond. Niemand anders dan Kees het Meisje, maar ook echt vrouwelijk talent verzorgden hierna een hitsig optreden. Het duurde tot heel kort na middernacht en ieder was uitgelaten op de gastvrouw na. We besloten de avond af te sluiten voordat zij dat op haar manier zou doen.

Alweer op de laatste dag beland genoten we van een prima ontbijt. Wolfgang en Michael stonden paraat voor de terugtocht naar Gerolstein. Dat wandelen gevaarlijker is dan Biken toonde Berry door in een gat te stappen. Dries kon nog wat oefenen voordat hij later zelf aan de beurt zou zijn. Hij had het immers beloofd, Dolle Dries zou een cursus ontharen geven, en dat deed hij met een schuiver van een kleine 60 km per uur. Best effectief, gelukkig was ik te laat met inschrijven en heb de stunt niet gezien. In de middag genoten we nog van een pizza en een douche. De auto's konden worden ingepakt en die van Frank daarna weer uitgepakt. Zijn auto wilde nog even blijven, logisch want dat wilde eigenlijk iedereen. Toch zijn we daarna allemaal en ook veilig weer aangekomen in café Schafrath, we maken ons op voor een week in 2009!

Voor de statistieken:
29 TCN bikers
1 Persoon voor vervoer en catering
185 Km totaal afgelegd
4000 Hoogtemeters

Hier geht´s zu den Fotos. weiter....